COLUMNISTS

‘พิพิธภัณฑ์’ สอนให้ฉันเดินช้าลง

วิทยาลัยดุสิตธานี ●

วิทยาลัยดุสิตธานี สถาบันอุดมศึกษาแห่งแรกและแห่งเดียวของไทยที่สอนด้านธุรกิจบริการโดยตรงในเครือโรงแรมดุสิตธานี

30 มีนาคม 2569

เวลาเราไปเที่ยวต่างประเทศ เรากำลังมองหาอะไร รูปถ่ายสวย ๆ หรือเรื่องเล่าที่ซ่อนอยู่หลังภาพนั้น

บางทีคำตอบอาจรออยู่ในสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง การได้ทุบกระปุก เพื่อไปเยือนเมืองสายชิลอย่าง ฟุกุโอกะ ประเทศญี่ปุ่น และยังมีโอกาสไปชมพิพิธภัณฑ์ กลายเป็นการเดินทางที่ทำให้เปลี่ยนมุมมองเมืองนี้ของผู้เขียนได้อย่างน่าอัศจรรย์

แหล่งท่องเที่ยวทั่วไป มักทำให้เราเดินเร็ว แต่พิพิธภัณฑ์ มักทำให้เราหยุดเดิน

ถ้าพูดถึงประโยชน์ของการเที่ยวพิพิธภัณฑ์ ผู้เขียนคิดว่ามันไม่ใช่แค่การ “ดูของเก่า” แต่เป็นการทำความเข้าใจกับเมืองนั้น ๆ อย่างสงบ “Fukuoka City Museum” ทำให้ผู้เขียนเข้าใจว่า เมืองนี้ไม่ได้มีดีแค่ร้านราเม็งต้นตำหรับ กันดั้มตัวใหญ่เท่าบ้าน หรือแหล่งช้อปปิ้ง แต่มันมีราก มีเรื่องเล่า และมีความทรงจำซ้อนอยู่

ว่าแต่ เราได้อะไรบ้างล่ะ จากการชมพิพิธภัณฑ์

ได้เข้าใจบริบทของสถานที่ ไม่ใช่แค่บรรยากาศ

การเที่ยวแบบเดินถนนทำให้เราเห็นภาพปัจจุบันแต่พิพิธภัณฑ์ทำให้เราเห็น “ที่มา” รู้ว่าเมืองนี้เติบโตอย่างไร ผ่านสงคราม การค้า ศิลปะ หรือผู้คนแบบไหน ทำให้การเดินเที่ยวข้างนอกมีความหมายมากขึ้น

อย่างที่ Fukuoka City Museum ห้องจัดแสดงไม่ได้ใหญ่โตเท่าพิพิธภัณฑ์ระดับชาติของโตเกียว แต่เรื่องราวของเมืองท่าที่เคยต้อนรับเรือจากจีน และเกาหลีนั้น ทำให้เราเห็นว่า ฟุกุโอกะไม่ได้เป็นแค่เมืองท่องเที่ยว หากเป็นประตูของประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นเลยทีเดียว

ฝึกสมาธิ

ในพิพิธภัณฑ์ผู้เขียนสามารถยืนอ่านป้ายช้า ๆ มองวัตถุชิ้นหนึ่งนาน ๆ เสพความสวยงามของมันอย่างประณีต เป็นการฝึกอยู่กับสมาธิของตนเองในอีกรูปแบบหนึ่ง เหมือนการทำสมาธิโดยไม่ต้องหลับตา

เปิดมุมมอง

โดยเฉพาะพิพิธภัณฑ์ที่เกี่ยวกับวัฒนธรรมซึ่งมีพื้นฐานแตกต่างจากบ้านเมืองของเรา ทำให้ผู้เขียนเห็นความคิด ความเชื่อ และวิถีความเป็นอยู่ของผู้คน ซึ่งมีความงดงามที่แตกต่างกัน ความรู้สึกที่เรามองโลกมีความนุ่มนวลมากขึ้น เข้าใจคน เข้าใจธรรมชาติ เข้าใจโลก

กระตุ้นความคิดสร้างสรรค์

ภาพหนึ่งภาพ วัตถุหนึ่งชิ้น งานศิลปะหนึ่งชิ้น อาจเพิ่มหรือกระตุ้นต่อมความคิดสร้างสรรค์ได้ ไม่ว่าจะเป็นงานเขียน กิจกรรมการสอน การสร้างบทเรียน พิพิธภัณฑ์คือ คลังความคิดที่ไม่ฉูดฉาด แต่ลุ่มลึก

ทำให้การเดินทาง ดูช้าลงอย่างมีความหมาย

ผู้เขียนไม่ต้องกังวลกับการไปเก็บจุดเช็คอิน แต่แค่เลือกใช้เวลากับบางสถานที่อย่างตั้งอกตั้งใจ พิพิธภัณฑ์ไม่เร่ง ไม่บังคับให้ต้อง “ดูให้ครบ” เรามีสิทธิ์เลือกว่าจะเดินไปตรงไหนก็ได้ จะอ่านหรือไม่อ่านก็ได้ กลายเป็นช่วงเวลาเงียบ ๆ ที่ผู้เขียนได้ยืนพินิจพิเคราะห์อะไรบางอย่างแล้วรู้สึกว่าอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก

คนไม่ค่อยไปพิพิธภัณฑ์เพราะมันไม่หวือหวา ไม่มีมุมมหาชนไว้เช็กอินที่ใครเห็นก็จำได้ทันที จนผู้เขียนแอบเปรียบแบบขำ ๆ ว่า การไปพิพิธภัณฑ์ ก็เหมือนได้นั่งคุยกับคน Introvert เงียบ ๆ ในห้องหนึ่ง อาจพูดไม่เก่ง แต่ถ้าตั้งใจฟังดี ๆ เราจะได้รู้เรื่องราวต่าง ๆ จากเขา ลึกซึ้งกว่าที่คิด